Topschaatsers Melissa Wijfje en Marcel Bosker leven op het hoogste sportniveau, waar discipline, focus en doorzettingsvermogen centraal staan. Toch speelt er naast het ijs nog iemand een minstens zo belangrijke rol in hun dagelijks leven: hun Australische herder Isa. De energieke en eigenwijze hond zorgt voor ontspanning, beweging én plezier in het drukke topsportbestaan van het schaatskoppel. In gesprek met Onze Hond vertellen Melissa en Marcel hoe Isa hun leven verrijkt, hoe het was om een eerste hond op te voeden en waarom wandelen met hun viervoeter onmisbaar is geworden in hun routine.
Tussen topsport en ontspanning in Thialf
Het gesprek vindt plaats op een maandagochtend in Heerenveen. Plaats van handeling is het Thialf-stadion, waar het schaatsende duo Melissa Wijfje en Marcel Bosker menig uurtje op het ijs doorbrengt. Zo ook het weekend ervoor tijdens de NK-afstanden van 2025. Met name Marcel kijkt terug op geslaagde dagen, getuige zijn verrassende winst op de 5000 meter en knappe tweede plek op de tien kilometer: ‘Ja, het ging geweldig. Ik kan bepaald niet ontevreden zijn.’ Om met de hem kenmerkende nuchterheid te vervolgen: ‘Misschien zijn de verwachtingen richting de Winterspelen in Milaan bij iedereen nu hooggespannen, maar daar trek ik me weinig van aan. Ik laat me niet gek maken, wil dit niveau vasthouden en waar mogelijk nog iets verder uitbouwen. Simpelweg nog wat harder proberen te schaatsen. Of ik voor mezelf een verklaring heb voor deze plotselinge progressie? Ik heb technisch het afgelopen jaar een grote stap gezet. De laatste maanden merk ik op het ijs dat het echt op z’n plek valt, dat ik in heel goeden doen ben. Dat geeft me veel vertrouwen.’
Ruimte voor een hond in een druk sportleven
Niettemin moeten jullie jezelf veel ontzeggen om je sportdroom waar te maken. Melissa: ‘Dat is niet hoe het voelt. Als sporter krijg je ook veel terug voor je inspanningen. Misschien weet je soms niet anders, maar het schaatsen geeft mij zoveel voldoening…’ Marcel: ‘Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat een ander, “normaal” leven inhoudt. Dus of ik iets mis, weet ik later pas nadat ik gestopt ben.’ Melissa: ‘Als sporter leef je vol overgave naar iets toe. Zoals afgelopen weekend de NK. Die spanningsboog zul je na je carrière vermoedelijk nooit meer in die hevigheid ervaren. Het is toch mooi dat wij nu zulke intense wedstrijden meemaken in een vol Thialf?’
Is er nog ruimte voor andere dingen naast het schaatsen?
Melissa: ‘Het is heus niet zo dat de gesprekken tussen Marcel en mij alleen maar over schaatsen gaan.’ Lachend: ‘Daarvoor hebben we de hond. Lekker een lange wandeling met Isa maken in de natuur. Even je hoofd leegmaken. Super!’
Een sportief maatje voor elke training
We spreken elkaar voor het magazine Onze Hond, hét tijdschrift voor hondenliefhebbers. Speelden huisdieren, en dan met name honden, een rol in jullie jeugd?
Marcel: ‘Ik heb nooit huisdieren gehad.’ Melissa: ‘Mijn opa en oma hadden een hond. Thuis hadden we katten, konijnen, kippen, wandelende takken en hamsters die we regelmatig kwijt waren. Later, toen ik het huis al uit was, wilde ik aanvankelijk een kat, maar tegelijkertijd wilde ik mijn buren niet opzadelen met de verzorging. Langzamerhand ontstond bij Marcel en mij het idee om geen kat maar een hond te nemen. Een gezelschapsmaatje. Marcel en ik doen veel aan hardlopen, en dan zou de hond immers mee kunnen. Om die reden zijn we uitgekomen bij een actief ras. Een flexibel en qua formaat compact soort hond. We hebben gekozen voor de Australische Herder. Op het moment dat we die beslissing namen waren Marcel en ik al vier jaar samen. In eerste instantie had hij nog wat bedenkingen, waarop ik zei: dan neem ik de verantwoordelijkheid voor de verzorging wel op me en heb jij enkel de leuke dingen. Ik weet het nog goed: Marcel was op het WK allround en ik zat thuis, toen ik hem belde met de mededeling: we hebben een hond.’
Marcel: ‘Ik had er niet zoveel over te zeggen, zoals je begrijpt.’ Melissa, onverstoorbaar: ‘Isa is geen volledig raszuivere Aussie. Ze komt uit een opvang voor huisdieren, waar ze met nog een andere pup rondliep. Als we er ooit nog een hond bij nemen, dan komt die eveneens uit het asiel. We willen zo’n dier een tweede kans geven, maar voorlopig is dat niet aan de orde, hoewel we tegenwoordig best ruim wonen.’
Hoe ging het opvoeden van de pup?
‘Daar hebben we ons best een beetje op verkeken. Het was immers zowel voor Marcel als voor mij onze eerste hond. Overal las ik: neem geen Aussie als eerste hond, maar als eigenwijze topsporter dacht ik: dat lukt ons best. Uiteindelijk is het ook gelukt, zodat Isa nu probleemloos mee kan in de auto of als we gaan hardlopen. Sterker: ze is zelfs fitter dan wij.’
Meer lezen?
Voor Melissa en Marcel is Isa veel meer dan alleen een huisdier. Ze is een vaste trainingsmaat, een bron van ontspanning én een volwaardig onderdeel van hun gezin. Juist in een leven dat grotendeels draait om prestaties en schema’s, brengt Isa balans en plezier in de dagelijkse routine. En wie weet krijgt ze in de toekomst nog gezelschap maar voorlopig is één ding zeker: Isa is voor dit topsportduo precies de hond die perfect bij hun leven past.
Wil je dit interview verder lezen? Dat kan, het uitgebreide interview staat in Onze Hond editienummer 1, 2026. Deze editie is hier te bestellen.
